Artikel.nl




Editorial Approved Badge

Een spannend uitje

Op vakantie waren wij een dagje naar Historyland in Hellevoetsluis. Op basis van de oorlogsattributen daar, schreef ik een spannend verhaal. (eigen foto's)

Geschreven door Peerke van den Broek
Gepubliceerd op: 13 aug 2021
10
40
10
Helikopter bij Historyland
Helikopter bij Historyland

Spionage in een museum!

“Papa! Papa, kom eens kijken.” Mijn oudste dochter zit stoer in een MIG. Een gevaarlijk uitziende Russische straaljager. Tenminste, dat was het in zijn tijd. Ik klim de ijzeren trap op die alle bezoekers van het museum de mogelijkheid biedt om te ervaren hoe het is om in een dergelijk gevechtsmonster te zitten.
“Kijk, daar, net achter de stuurknuppel, daar bij die knopjes, daar zit iets.” Ik moet echt zoeken, mijn ogen worden wat ouder. Dan zie ik inderdaad tussen het verweerde dashboard en het bewuste knopje een witgeel ‘iets’ zitten.

Hier komen zoveel toeristen, zoveel mensen hebben al zitten wroeten aan dit oude toestel, dat ik het nu ook wel aandurf. Half over mijn dochter heen hangend, mijn benen bungelend uit het toestel, pruts ik een vergeeld papiertje uit zijn bergplaats.
Onbekende tekens kijken mij vanuit het papiertje aan. Een hele reeks, afgewisseld door tekens die mij wel bekend voorkomen.
зона 12, до появления, перейти к действию.
Het lijkt Russisch. Net als de MIG. Maar wat heeft dit te betekenen, heeft dat papiertje al die tijd daar gezeten? Voor wie was die boodschap bedoeld?

De spanning stijgt, mijn dochter kijkt mij verwachtingsvol aan. “wat is dat papa, wat staat er?”
Ik val compleet van mijn voetstuk wanneer ik zeg dat ik het niet weet, dus ik bewaar het mysterie: “Geheimschrift, voor mij tenminste, het lijkt op Cyrillisch…” Zo, dat voetstuk zal ik wel even behouden, maar intussen heeft het papiertje mij in zijn greep.
Gelukkig heb ik een telefoontje bij mij en is de vertaling snel gevonden:
‘zone 12, in afwachting van opkomst, overgaan tot actie.’
Niet dat ik nu echt meer weet, het lijkt nog steeds volkomen onlogisch, maar het is heerlijk om deze spanning te koesteren.
Al pratend over onze vondst, lopen we verder. “Is dit een boodschap van de Russen over hun aanvallen?”

“De Russen hebben ons land nooit aangevallen. Maar de dreiging, die was er wel!”
“Spionage” Was het enige woord wat ze fluisterde, de sfeer is klaar voor een hele spannende dag.
Al lopend, pratend en genietend van wat er allemaal te zien is, komen we uiteindelijk op een militair veld. Helikopters, tanks, kanonnen. Van alles is hier te zien.
We hebben geluk, we kunnen in een van de gepantserde voertuigen. Verbindingsmiddelen zitten aan de wand, de bestuurdersruimte is afgesloten, maar om een hoekje kunnen we toch gluren.
Een ijzingwekkende gil klinkt door de benauwde ruimte. Van schrik veer ik overeind om direct met een klap weer terug te landen op de bodem van het voertuig. Het plafond was minder hoog dan mijn reactie nodig had.

Ik zie hoe een armpje door het hekwerk naar de bestuurderskant gaat. Ze is met iets bezig, de gil was veroorzaakt door een ontdekking: Weer een papiertje, ook iets vergeeld.
‘They found us, we’re leaving to zone 8, please connect!’
Weer dat verwijzen naar een zone, nu in het Engels, wat is hier gaande?
Hoe kan het zijn, dat deze stukken uit de oudheid verbonden zijn geweest in een gezamenlijk mysterie? Mijn dochter wordt alleen maar enthousiaster, ze is een compleet spionagenetwerk op het spoor!

Het moet iets te maken hebben met de stukken uit de oorlogstijd.
“Pap, binnen was toch ook nog een stuk oorlogstentoonstelling, kunnen we teruggaan?”
Ik ben in de ban van wat zich hier afspeelt, ik wil het weten. Ergens speelt bij mij ook een stukje angst op.
Binnen aangekomen in de specifieke ruimte horen we stemmen. Daarstraks dachten we dat deze hoorden bij het spel. We hoorden Duits, Engels maar ook een onbekende taal. Ik heb het gevoel dat we dichterbij komen. Beschermend ga ik voor mijn dochter staan wanneer we minutieus alle attributen in de vitrine afspeuren.

“Daar!, op die telefoon.” Een oude draaischijf telefoon heeft, achter een van de gaten om te draaien duidelijk een papiertje zitten. Geen mogelijkheid om daarbij te komen. Een lichte teleurstelling maakt zich van mij meester. Ook merk ik dat de stemmen die ik hoor gedempter zijn gaan spreken. Zouden ze onze aanwezigheid hebben gemerkt?
Naast de vitrine zit een grote deur, donker. Hij valt niet op. Tenminste, niet wanneer je niet naar mysterie op zoek bent. Voor ons was het een object dat als een tank in de ruimte stond.
Achter die deur, daar ligt het antwoord. En fors cijferslot verspert ons de weg.

“Papa, al die papiertjes hadden een cijfer, kunnen we het niet proberen?”
Waarom ook niet. Ik voer in: 12, 8 en zie dat er nog een pinnetje verplaatst moet worden.
Vragend kijk ik naar mijn dochter die met een grote grijns terugkijkt. “6” zegt ze resoluut.
“6, hoezo dan?”
“Het papiertje zat op de plek waar dat cijfer moet zitten.”
Soms verbaas ik mij over de logica van deze 13 jarige puber.
Helaas ook de 6 werkt niet. Ik wil weg gaan. Mijn dochter houdt mij tegen.
De volgorde kan ook nog anders zijn, alleen die 1 en de 2 horen echt bij elkaar omdat die 12 vormen!
Het kost even prutsen maar inderdaad, bij de derde poging springt het slot open.
We kijken in een goed verlichte ruimte waarin vier mannen in scoutingsuniform ons bewonderend aankijken.

“Jullie zijn de eersten!” “Waarom hebben jullie geen uniform aan?” en daarna: “He, die papiertjes hadden moeten blijven zitten, hoe moeten de anderen ons vinden, de speurtocht was voor het hele kamp!”
10
Geschreven door Peerke van den Broek
Gepubliceerd op: 13 aug 2021
10
40
10

Comments

  • 23 aug
  • 1
Weer zeer graag gelezen Peerke!
  • 23 aug
1
  • 15 aug
  • 1
ohhhhh je hebt de boel verpest voor de anderen. Heerlijk verhaal!!
  • 15 aug
1
  • 15 aug
  • 2
Haha wat leuk! Mooi avontuur zo samen
  • 15 aug
2
  • 15 aug
  • 2
Ha, leuk!
  • 15 aug
2
  • 15 aug
  • 1
Geweldige ontknoping, leuk geschreven.
  • 15 aug
1
Laad meer

Recente en relevant artikelen