Artikel.nl




Editorial Approved Badge

Op vakantie naar Spanje

Pa.

Geschreven door User Fivehunderdfiftynine
Gepubliceerd op: 30 juli 2021
8
36
9
Eigen foto.
Eigen foto.
Pa werd die ochtend wakker met een lichte hoofdpijn, maar het was wel een leuke dag geweest gisteren. Een uitje met vrienden van de camping naar een dierentuin. De kinderen en zijn vrouw hadden zich goed vermaakt. En zijn dochter had warempel haar eerste vriendje. Soms had hij gedacht het komt er niet meer van. Maar ja, ze is ook nog jong. Maar van zijn collega’s hoorde hij vaak verhalen waardoor hij dan weer blij was dat zijn Lizza het rustig aan deed! Het was een leuke jongen, heel rustig en sympathiek en ze hadden elkaar hier in Spanje op de camping leren kennen. Hij zou wel zien hoe het zich ontwikkelde als ze weer thuis waren!

Vandaag was zijn dag, hij had zich ingeschreven voor een laatste fietstocht. Deze ging de bergen in en hij zou heel de dag weg zijn. Voor eten en drinken onderweg werd gezorgd. Er ging een materiaal bus mee waar alles verder in kon. Op zijn fiets had hij dus alleen een bidon met water deze keer.

Vorige keer vond hij het zwaar in die hitte met een rugzak met zijn lunch op zijn rug! Maar goed hij stond op en trok meteen zijn fiets kleding aan en zette zijn fiets klaar, checkte alles en haalde zijn helm uit de caravan. Zijn vrouw en dochter waren ook al op en de tweeling lag nog in bed, die waren nog moe van het uitstapje gisteren bedacht hij!

Hij ontbeet nog even met zijn drieën en zijn vrouw vertelde dat ze vandaag samen naar een grote markt in de buurt zouden gaan met zijn allen. Hij vond het fijn dat zij ook een leuke dag gepland hadden. Lizza en Ben gingen ook mee en de tweeling ook, die gingen mee om elk een grote handdoek uit te zoeken als souvenir aan hun vakantie in Spanje.

Toen was het tijd om te gaan. Ben was er inmiddels ook. Die liet geen minuut voorbij gaan om bij zijn Lizza te zijn en het deed Pa goed zijn dochter zo gelukkig te zien. Samen liepen ze naar de receptie!

Daar stond al een groepje fietsers klaar die graag wilden vertrekken, twee dames liepen op Pa af en begroeten hem met een zoen en een Bonjour en Moeders keek een beetje raar op. Pa stelde haar voor aan de Franse dames waar hij al een paar keer mee was gaan fietsen. En toen ook zij een dikke smakkerd op haar wang kreeg bij de begroeting was ze weer wat meer gerust. Ze gingen op pad uitgezwaaid door Lizza en Ben en Moeders en nog wat andere mensen die hun familieleden uitzwaaiden.

Het eerste stuk van de route ging vrij makkelijk het tempo was niet hoog en het was nog niet zo warm en de weg was nog vlak. Na een half uurtje rijden begon het wat heuvelachtiger te worden en begon het ook wat zwaarder te worden. Pa was zo een terrein niet gewend maar goed het lukte goed om elkaar bij te houden en hun begeleider loodste hen goed door de steden en de dorpjes heen. In de verte doemde de berg die ze zouden gaan beklimmen al op en Pa moest even slikken toen hij hem voor het eerst zag!

Ze bleken al twee uur onderweg te zijn en er werd gestopt om te drinken en een sanitaire stop te maken. Het was een mooi plekje in de verte zag Pa de zee nog liggen en dacht even aan zijn gezin dat naar de markt toe was. Hij dacht gelukkig kon ik gaan fietsen. De markt daar had hij nu echt geen zin in. Hun begeleider legde uit dat ze vanaf nu de bergen in gingen rijden en er meer dorpen zouden komen en ze de stad zouden verlaten.

Er werden wat punten aangegeven waar het even gevaarlijk of zwaar zou kunnen zijn. En afspraken gemaakt wie voorop en wie achterop zou rijden. En dat de bus als laatste zou rijden om eventuele achterblijvers op te pikken als het echt niet meer zou gaan. Een laatste waarschuwing: het zou een zware maar mooie rit omhoog worden!

Daar gingen ze dan en de weg omhoog bleek toch wat zwaarder dan Pa had gedacht en hij moest alles geven om de groep bij te houden. Tot zijn grote schaamte bleken de Franse dames betere benen te hebben als hij en ze kwamen hem regelmatig even aanmoedigen om vooral vol te houden. Want boven zou alles de moeite waard zijn beloofde ze!

De weg omhoog was zwaar en Pa moest alles uit de kast halen om boven te komen. Hij vond het jammer dat hij zo intensief moest fietsen. Hij had amper tijd om de natuur om zich heen in zich op te nemen. Maar dat nam hij op de koop toe!

Net toen hij bijna wilde opgeven werd er geroepen dat de top in zicht was en door het enthousiasme van de groep lukte het hem om samen met hen dat laatste stuk ook nog omhoog te fietsen. Al had hij toen hij net boven was gekomen het gevoel dat hij bijna van zijn stokje af zou gaan van inspanning.

Zijn benen gaven het bijna op en zijn hart ging tekeer als een gek. Gelukkig had de dame die de bus reed snel in de gaten dat het hem niet echt goed ging. Er kwam een grote fles water en een spons en zo werd hij even gekoeld. Met een flesje energydrank dat lekker koel was werd ook zijn inwendige mens weer wat gekoeld en energie bijgetankt.

Hij was even verlegen toen hij merkte dat hij de enige was die zoveel moeite had. Maar hij kreeg veel bijval dat hij niet had opgegeven en de top op zijn fiets had gehaald!

Langzaam herstelde hij zich en voegde zich bij de andere aan de tafels die klaar stonden met een heerlijk lunch en die ging er nu wel in.

Het uitzicht was schitterend en de dames hadden inderdaad niets te veel beloofd. Hij maakte met zijn telefoon ook nog wat foto’s om zijn vrouw en kinderen en ook zijn collega’s en fietsvrienden thuis te laten zien. Er werd heerlijk gegeten en er werd een groepsfoto gemaakt met dat prachtige uitzicht als achtergrond. Man wat was hij diep gegaan om hier boven te komen en hij had nu het gevoel weer heel de wereld aan te kunnen!

Een van de Franse dames maakte nog een foto van hem en beloofde hem die later als er weer internet was door te sturen. En natuurlijk stonden de dames erop ook met zijn drieën op de foto te gaan als aandenken aan deze rit!

Inmiddels was de bus weer ingepakt en werd er weer een briefing gegeven over hoe de weg naar beneden het beste aangepakt kon worden. Waar de gevaarlijke punten waren en waar ze zouden stoppen als daar behoefte aan was. De groep was er klaar voor ze gingen weer op weg!

Het was hard trappen geweest omhoog en nu was het oppassen omlaag want het tempo lag af en toe erg hoog en er werd wat meer afstand van elkaar genomen.

Het uitzicht was nog altijd schitterend maar er kon niet veel gekeken worden want Pa had al zijn aandacht nodig op de weg. Ze slingerde omlaag naar het volgende dorpje en toen ze de volgende scherpe bocht namen gebeurde er iets vreselijks. Een groep koeien die net vanuit de wei hun stal in gebracht werden stond midden op de weg.

In een flits zag Pa zijn fietsvrienden ten val komen en hij hoorde luid geloei. Daarna was even alles stil en hoorde hij alleen een luid zoemen in zijn oren en toen werd alles zwart. Toen hij zijn ogen weer opende keek hij in het gezicht van een wat oudere man met een knal geel t-shirt aan. Hij herkende hierin een ambulance medewerker en verstond geen woord van wat hij zei. Pa kon eigenlijk alleen maar denken wat een geluk dat ik mijn helm droeg.

De camping eigenaar die de tocht geleid had kwam naast hem zitten en zei hem gewoon stil te blijven liggen. “Het lijkt allemaal mee te vallen maar omdat je even bewusteloos bent geweest ga je toch even mee naar het ziekenhuis. Drie andere gaan ook even mee maar de rest is oké op wat schrammen na.

” Jeetje, wat zal Moeders van streek zijn dacht hij. Sommige van zijn groepsgenoten zwaaide op hem terwijl hij in de ambulance werd geschoven. En hij zag hoe een van de dames ook in een ambulance werd getild en de andere met een grote pleister op haar elleboog ernaast stond.

Er reden al twee ambulances de straat uit. Hij zag dat de koeien al hun stal bereikt hadden en achter een dikke ketting het geheel gade sloegen. Hij hoorde de campingeigenaar nog roepen: ”Ik rij hier mee, ga jij maar met de rest terug naar de camping! ‘’.

De weg naar het ziekhuis bleek toch nog een heel stuk en de broeder bleef zijn bloeddruk regelmatig controleren en hem geruststellen in gebrekkig Engels. Het zou waarschijnlijk allemaal meevallen maakte Pa eruit op.

In het ziekenhuis werden ze opgevangen door een heel team dat hem helemaal onderzocht. Soms met behulp van Huub de campingeigenaar die dan tolkte en soms door het personeel in het Engels lukte het een goed beeld te krijgen.

De nekbrace mocht er na de foto’s snel af want er was gelukkig niets gebroken. Maar alles voelde stijf en pijnlijk maar ja zoals de verpleegster van de eerste hulp al een paar keer had gezegd “Do not hit a cow , that hurts!”

Pa begreep dat zij het grappig bedoelde en de sfeer wat lichter wou maken maar grappig vond Pa het niet. Hem deed alles pijn en hij verwachtte bont en blauw te zijn. Er werden nog wat wonden schoon gemaakt en wat steentjes uit zijn wonden gehaald. Zijn pols was zwaar gekneusd en daarvoor kreeg hij een verband.

Hij mocht al snel rechtop zitten en toen zag hij Moeders en Lizza en Ben met zijn armen om de beide dames geslagen op de gang staan. Hij zwaaide voorzichtig naar hen waarop hij zag dat Moeders in huilen uitbarstte.

De arts die Pa had behandeld liep snel naar haar toe en stond hen even te woord en leidde hun toen bij Pa de kamer binnen. Moeders zuchtte en zei: “Je mag gelukkig mee naar huis, het valt allemaal mee maar goed dat je je helm op had!”

Buiten stond een taxi voor hun klaar geregeld door Huub die had gezegd er wordt niet zelf gereden na zo een gebeurtenis. Hij had ook voor de rit naar het ziekenhuis voor een taxi gezorgd voor Moeders en Lizza en Ben. In de taxi werd er niet zo veel gezegd en hij werd helemaal tot voor de caravan gereden. Daar stond een bedje klaar buiten onder een parasol waar hij meteen weer even kon gaan liggen. Daar hadden de ouders van Ben voor gezorgd. Die hadden ook voor iedereen gekookt en er kon dus ook samen gegeten worden.

Langzaam stukje voor stukje vertelde pa hoe de tocht was geweest en wat er eigenlijk was gebeurd. Toen de tweeling hoorde dat Pa wat koeien had aangereden moesten ze eigenlijk lachen. Maar ze hielden dat wijselijk even in tot in de speeltuin. Daar konden ze er even samen om lachen. Maar toch waren ze heel blij dat Pa niet erger gewond was geraakt.

Al snel kwam er de foto van de Franse Dame met de mededeling dat ze haar been gebroken had en in het gips zat maar ook weer op de camping was. De andere twee hadden beide een lichte hersenschudding en wat schaafwonden en die moesten nog even in het ziekenhuis blijven!

Na het eten zaten ze nog wat bij elkaar en waren het erover eens dat ze blij waren dat het met een sisser afgelopen was het had veel erger kunnen zijn. Huub kwam nog twee keer langs om te zien of alles in orde was en of Pa nog wat nodig had.

Maar Pa die wou eigenlijk gewoon naar bed. Met zijn pijnstillers van het ziekenhuis hoopte hij wat te kunnen slapen. Hij hoopte dat hij zich dan morgen wat minder geradbraakt zou voelen want op het moment was alles stijf en pijnlijk en wou hij alleen maar liggen.

Moeders hielp hem de caravan in en de kids gingen de afwas doen en zaten nog even samen op het strand. Maar het was een spannende dag geweest en ze besloten allemaal naar bed te gaan. In bed bedacht Pa nog een week dan gaan we weer naar huis maar dan ben ik vast weer opgeknapt en kan ik zelf rijden en met die gedachte viel hij die avond in slaap.
8
Geschreven door User Fivehunderdfiftynine
Gepubliceerd op: 30 juli 2021
8
36
9

Comments

  • 31 juli
  • 1
arme pa morgen stijf en vol blauwe plekken!!
  • 31 juli
1
  • 31 juli
  • 1
Mooi.
  • 31 juli
1
  • 31 juli
  • 1
O, wat zal een biefstukje dan lekker smaken...
  • 31 juli
1
  • 31 juli
  • 1
Oeps, pa zal even zijn fiets moeten laten staan.
  • 31 juli
1
  • 31 juli
  • 2
Weer een topper Sophia!
2
  • 1 aug
  • 0
Volgens mij waan je je op een ander account ... mijn naam is niet Sophia maar Mrs Wood. Maar dank je wel voor je compliment.
  • 1 aug
0
Laad meer

Recente en relevant artikelen