Artikel.nl




Editorial Approved Badge

Sabby en het Schelpenstrand

Herkenning. (Hoofdstuk 7)

Geschreven door Mrs Wood
Gepubliceerd op: 3 sep 2021
8
24
8
Originele foto van Javardh (unsplash)
Originele foto van Javardh (unsplash)
Ze wist precies hoe ze uitzagen zonder heel goed te kijken. Ze hadden een geschubde staart en een kaal hoofd. Hun huid was blauwgroen van kleur en ze hadden grote ronde ogen die met liefde en vertrouwen de wereld in keken. Niets van dit alles leek haar vreemd of raar. Ze had dit immers allemaal al eens gezien.

Maar ze kende nog meer de afstammelingen. De half mens half zeewezens die waren ontstaan uit een sterke verbinding. Het aan land komen van deze wezen en wat er was gebeurd waardoor ze noodgedwongen terug de zee in moesten. En het achterlaten van hun geliefden en kinderen. Ze wist van de grote uittocht en stond nog altijd vol verbazing naar de afbeeldingen te kijken.

Achter haar legde Gem een hand op Ronan’s arm om hem even tot een pauze te dwingen en keek hem ietwat verward aan. “Ronan, ze weet dit allemaal al, ze kent hen en hun verhaal. Ze denkt dat ze ervan heeft gedroomd.” Ronan antwoordde snel: “Laat haar maar, ze komt zelf wel met het verhaal als ze er klaar voor is. Gem het is allemaal wel wat veel zo voor die meid! Ze is al een keer onwel geworden!” Ze besloten het te laten rusten voor nu. Buiten klonk een bel. Een van de mannen wreef over zijn flinke buik en lachte: “Mooi, tijd voor het avondeten morgen is weer een dag. Wat we zijn goed opgeschoten.”

Gezamenlijk schoven ze aan een aantal lange tafels voor een eenvoudige maar lekkere maaltijd waar Sabby echt van genoot. Ze at brood en jam en wat warme soep. Voordat er werd begonnen met eten zei Gem dank aan wezens voor hun hulp vandaag en nodigde ze uit om vanavond naar het kampvuur te komen op het strand om gezamenlijk de dag af te sluiten.

Gem hield haar nieuwe gast Sabby goed in de gaten, het meisje leek helemaal opgeknapt en was niet echt meer bezig met wat ze had gezien in het dorp. Ze keek haar ogen uit naar alle wezen en was duidelijk onder de indruk van alles wat ze om zich heen zag.

Iedereen was na het eten even zijn of haar eigen weg gegaan. De draken waren ook weg gevlogen en alleen Gem en Ronan en Cherry en Chester samen met Sabby waren nog in het dorp.

Cherry en Chester zijn Spriggans uit de oude bergen van weleer, vroeger leefden ze het liefs in de omgeving van oude ruïnes en grafheuvels. Ze waren een volk van bewakers van schatten en traden vaak op als lijfwachters want ze waren waardige krijgers. Ze dragen de zielen van oude reuzen met zich mee en zijn erg wijs. Onderschat ze niet zei Gem nog: “Ze zijn klein en zien er vriendelijk uit maar je wilt echt geen vijand van ze worden want dan heb je je handen vol aan ze!” Die twee zorgen nu voor mij en mijn huis en zijn echte vrienden legde Gem aan Sabby uit.

De mannen waren terug naar hun kamp en de reus en de trol en Gabono waren samen met de elfjes weer het bos ingegaan. Zo konden Gem en Ronan even tijd nemen om met Sabby te praten. “Ben je een beetje van alle schrik bekomen?” stuurde Gem het gesprek. Waya lag op Ronan’s voeten en spitste zo nu een dan haar oren alsof ze meeluisterde. “Ja hoor, prima. Het is even wennen. Al denk ik dat ik morgenvroeg wel even het gevoel heb dat ik nog steeds droom.” Gem haakte meteen in: “Wil je soms zeggen dat je over ons hebt gedroomd?” zei ze lachend. Maar Sabby ging er niet op in en gaf een ontwijkend antwoord en begon met vragen te stellen.

“Wie woonde er in het dorp waar we aan het werk zijn?” was haar eerste vraag. Gem en Ronan namen om de beurt het woord en vertelden het verhaal waarvan ze eigenlijk al wisten dat Sabby het al kende. Misschien wist Sabby het zelfs beter als hun zelf. Sabby op haar beurt luisterde aandachtig en leek hun verhaal nodig te hebben als een soort van bevestiging van wat ze al wist. Dat wat ze in haar dromen al jaren had gezien.

“Ik moet jullie iets vertellen. Maar het is bijna te gek voor woorden.” Begon Sabby rustig.” Ik ken het allemaal al. Dat wil zeggen, alles wat in die kerk zichtbaar wordt. Ik ken het al. Ik heb het al jaren in mijn dromen gezien telkens en telkens weer.” Gem antwoordde: “Daar zou ergens de reden kunnen liggen waarom je nu hier bent Sabby.”

“Maar de rest van de wezens en mensen die hier leven kwamen in mijn dromen nooit voor. Mijn dromen gaan niet over mijn komst naar De Schelpenberg. Mijn dromen gaan over de mensen en zeewezens die hier in dit dorp geleefd hebben. Hoe ze lief hadden en evolueerde als wezens vanuit de zee naar het land. Iemand zag dat als zwakheid niet als sterkte en verbood het.

Met harde hand werd er een eind aan gemaakt. Gezinnen uit elkaar gerukt en geliefdes van elkaar gescheiden.” Er liep voorzichtig een druppel over haar wang. “Zo triest, zo triest” zei Gem terwijl ze een arm om Sabby heen sloeg en haar troostte.” Kom maar meid.” Denk er niet te veel over na. Het hoe en waarom komt straks vanzelf. Vertrouw er maar op dat alles duidelijk gaat worden!”

Het vorige hoofdstuk ook lezen? Dat kan hier:
https://artikel.nl/sabby-en-het-schelpenstrand-2518
Of je kunt natuurlijk starten bij hoofdstuk 1:
8
Geschreven door Mrs Wood
Gepubliceerd op: 3 sep 2021
8
24
8

Comments

  • 6 sep
  • 0
Ik vraag me af waarom er zo weinig begrip of acceptatie is voor wezens. Overal altijd maar die meningen over...
  • 6 sep
0
  • 6 sep
  • 1
Aangename kennismaking Joy. Volg je met veel plezier. En zeker: je koffie was heerlijk. Kom je bij mij ook eens op de koffieklets? Welkom!
  • 6 sep
1
  • 5 sep
  • 1
Ik ben weer mee !
  • 5 sep
1
  • 5 sep
  • 1
Weer bijgelezen
  • 5 sep
1
  • 5 sep
  • 1
Je weet het opnieuw indrukwekkend te beschrijven!
  • 5 sep
1
Laad meer

Recente en relevant artikelen