Artikel.nl




Editorial Approved Badge

Valse bezorgheid (deel 7, het laatste)

"Één van de belangrijkste dingen die heb ik geleerd, is dat mensen in nood geholpen moeten worden..."

Geschreven door Kasia Poltorak
Gepubliceerd op: 28 juni 2021
3
21
6
Valse bezorgheid
Valse bezorgheid
Afbeelding door Sammy Williams via Unsplash
Over hoe ik ontdekte dat ik niet alleen ben

Eindelijk! Eindelijk kwam mijn vrouwelijke intuïtie in actie. Met een aanzienlijke vertraging, maar toch… Misschien is de intuïtie van een vrouw een persoon of een goede geest die uit alle vrouwen in de wereld degene kiest die het meest hulp nodig heeft, en zij is het die de woorden fluistert die haar vrij maken van het kwaad. Als dat zo is dan moest ik 'even wachten' in de rij. Dat moment duurde, naar mijn mening, een beetje te lang, maar het kwam toch. Onverwacht, en het gefluister van de vrouwelijke Intuïtie trof me met verdubbelde kracht.
Soms overkomen ons situaties waar we in eerste instantie geen aandacht aan schenken. Ook al zouden we dat moeten. De tekenen zijn duidelijk, alleen zijn wij, om de een of andere reden, blind en duwen wij elk opkomend bewijs van iemands oneerlijkheid weg, bijvoorbeeld. Zo was het met mij. Vele malen, in feite. Ik geloof niet in mijn eigen blindheid, omdat ik altijd dacht dat mijn gezichtsvermogen in orde was.
Hoe dan ook - het is gebeurd! Ik heb trouwens mijn zicht en gehoor teruggekregen. Dat ik niet veel gedaan heb met wat ik zag en hoorde is een andere zaak.
Ik had al een tijdje het vreemde gevoel dat Dennis stiekem (als hij dacht dat ik niet naast hem stond of niet keek) iemand sms'te. Eerst dacht ik dat hij misschien met zijn collega's, een familielid of een vriend praatte. Maar toen merkte ik dat hij online verscheen als ik al sliep. Ik kende de algemene gewoonten van zijn bedrijf - ze overwerkten niet, ze werkten niet tot laat in de avond als het echt, echt nodig was. Trouwens, als ik mijn man stiekem betrapte op het gebruik van de telefoon, kreeg hij altijd een blos op zijn wangen en leek hij zich te schamen.
Ik begon hem beter te bekijken.
Mijn nieuwsgierigheid groeide, en ik kon het gevoel niet van me afschudden dat er iets mis was. Maar ik kon de basisvraag voor mezelf niet beantwoorden: 'Wat?
Een paar dagen nadat ik had besloten om mijn zorgen zo spoedig mogelijk met Dennis te bespreken, deed zich een situatie voor waarna ik besloot niets te zeggen, maar mijn echtgenoot nader te gaan bekijken.
Ik ging naar bed. Het was een vermoeiende dag geweest. In die tijd was ik nog aan het werk - in de wereld van de accountants hadden we veel activiteiten, die dag was Jack erg onrustig, huilde voortdurend, wat mij nog meer uitputte. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat liep ik (ondanks Dennis' hatelijke opmerkingen) tussen mijn zoon, mijn telefoon en mijn laptop. Daarom besloot ik, zodra Jack in slaap was gevallen, mijn telefoon stil was geworden en alles erop wees dat mijn werkdag erop zat, ook naar bed te gaan.
Ik weet niet na hoe laat ik wakker werd - misschien na een uur of misschien na twee. Ik voelde dat ik moest plassen. Met tegenzin, slaperig, stapte ik uit bed en ging naar het toilet. Het was een zeer warme zomeravond, dus de deur naar het balkon met uitzicht op de keuken stond open. Ik hoorde Dennis' stem. Hij was in gesprek met iemand aan de telefoon. Het moeten de laatste woorden zijn geweest die mijn oren bereikten, want er viel onmiddellijk daarna een stilte:
- Je weet dat ik van je hou. Ik kan nog steeds niet over je heen komen. - Sprak hij teder tegen iemand. - Ja, dat zou ik graag willen, maar helaas heb ik nu niet veel vrije tijd. Voorlopig moeten we alleen aan de telefoon praten en berichten sturen.
Hij luisterde even naar de stem op de hoorn en zei toen:
- Alle geluk! Anders was ik helemaal gek geworden, hoewel jou op het werk zien niet hetzelfde is als onze privé-ontmoetingen - antwoordde hij. Ik stond verstijfd.
Wat was dit? Met wie was hij aan het praten? Langzaam drong het tot me door...
- Ga dan slapen en vergeet niet aan me te denken. - Voegde hij eraan toe.
Ik trok me snel terug in de woonkamer en wachtte tot er complete stilte viel. Pas toen ik dacht dat Dennis met niemand meer praatte, deed ik alsof ik net de slaapkamer verliet.
Ik heb achteraf niet gevraagd met wie hij aan het praten was. Ik besloot om het zelf te controleren. Ik geloofde niet dat hij me de waarheid zou vertellen. Een paar dagen later, toen hij ging douchen, controleerde ik zijn telefoon. Toen kende ik nog het wachtwoord van zijn telefoon en kon ik gemakkelijk alle berichten, telefoontjes, e-mails en foto's die hij bewaarde bekijken.
Ik wist dat ik maar een paar minuten had en ik moest snel handelen. Mijn handen trilden zo erg dat ik nauwelijks kon kijken door alles wat ze naar elkaar stuurden. Ik voelde woede en verdriet op hetzelfde moment.
Toen ik hun gesprek las, begreep ik waarom ik tijdens de verhuizing het vreemde gevoel had dat de renovatie van het appartement veel te traag verliep. Dennis zat op dat moment met haar in ons nieuwe appartement. Daarna leken ze steeds minder tijd voor elkaar te hebben en steeds minder gelegenheid om samen te komen, zoals blijkt uit haar boodschap:

"Ik mis je.... We moeten echt meer tijd voor elkaar vinden. Misschien moet je nog eens nadenken over verhuizen? Pizza eten in een leeg appartement en seks op de grond in plaats van in een comfortabel hotelbed was niet zo leuk, maar ik kon je elke avond een paar uur helemaal voor mezelf hebben."

Ik heb zijn antwoord niet gelezen. Ik voelde grote woede en tegelijkertijd teleurstelling dat hij tegen mij loog en mij verraadde, dat hij van mij verwachtte, dat ik mij aan mijn gezin zou wijden terwijl hij zelf een dubbelleven leidde. Zodra hij uit de douche kwam citeerde ik het bericht dat ik van haar had gelezen en lachte spottend.
Voor het eerst sinds ik hem ontmoette kon ik toen de verbazing en verwarring op zijn gezicht zien. Hij verwachtte niet dat ik iets zou raden en hem zou controleren. Pas na een ogenblik keerde zijn kalmte terug.
- Ben je me aan het controleren? - Schreeuwde hij, terwijl hij steeds sneller naar me toe liep.

Twee meter. Een meter. Vijftig centimeter.

De eerste dreun en een gezoem in mijn hoofd.

De tweede inslag en een val.

Kick eerste, tweede en derde.

Pijn en ruis in het hoofd.

Duisternis.


Ik heb hem daarna niet meer gecontroleerd. Ten eerste omdat de straf te pijnlijk was - ik denk dat ik mijn ribben had gebroken, want gedurende een paar weken ademde ik met moeite, en elke pijn bezorgde me bijna ondraaglijke pijn; en ten tweede omdat het wachtwoord van de telefoon was veranderd, wat Dennis me trots meedeelde.
Ten redding


Een van de belangrijkste dingen die heb ik geleerd, is dat mensen in nood geholpen moeten worden. Mijn ouders hebben me dit niet geleerd, want het waren geen goede ouders. Ik heb het geleerd door te leven, en ik beschouw anderen helpen als een van mijn belangrijkste prioriteiten. Misschien is het zo, omdat niemand me ooit hielp of als ik al hulp kreeg, was het maar een kleintje. Of misschien, ondanks dat mijn ouders niet goed waren, ben ik een goed mens?

Er zijn mensen die om hulp kunnen vragen. Zij zullen er open en eerlijk over praten en wachten tot iemand hen redt.

Er zijn er die het niet durven vragen, beschaamd over hun zwakheid, maar zij zullen stil om hulp vragen, bijna fluisterend.

Er zijn er ook die niets zullen zeggen. Zij zullen hun lijden in eenzaamheid dragen, in stilte. Alleen hun droevige, lege ogen zullen getuigen dat ze gered moeten worden.
Ik hou Malinka al een lange tijd in de gaten. Ik observeer haar aandachtig en ik weet heel goed wanneer en welke veranderingen zich in haar hebben voorgedaan. Eerst was zij een vrije, vrolijke vrouw, die net aan een nieuwe fase in haar leven was begonnen - een relatie met een knappe man van een behoorlijk hoge sociale status. In haar ogen zag je de grenzeloze liefde en trots die ze voelde, elke keer als ze Dennis recht in de ogen keek. Het zag er grappig uit omdat zij veel kleiner is dan Dennis, dus om hem recht in de ogen te kunnen kijken, hief zij haar hoofd hoog op, glimlachte oprecht, en klom dan op haar tenen om hem te kussen. Dat zicht deed me zelf vreugde voelen. Hoe gelukkig was ze!
Toen werd ze zwanger en straalde van geluk. Soms had ik de indruk dat haar geluk aanstekelijk werkte, want telkens als ik haar zag - in welke stemming ik ook was - begon ik te glimlachen en werd mijn hart gevuld met een aangename lichtheid. En hoop. Zo voelde ik hoop ook.
Haar buik werd groter en groter, en ze glimlachte en streelde de baby die in haar groeide. Ze hield nooit op met grenzeloos geluk uit te stralen, zelfs toen ze amper kon lopen. Je kon de extreme vermoeidheid op haar gezicht zien, maar ze bleef maar glimlachen.

Ik bewonderde haar.

In feite bewonder ik haar tot op de dag van vandaag, want hoewel de vreugde op haar mooie gezichtje al lang verdwenen is, leeft zij nog steeds en probeert zij uit alle macht niet op te geven. Nu zie ik die gevoelens en ik ben ervan overtuigd dat ik gelijk heb. Ze is aan het vechten. Ze vecht voor elke volgende dag.
Toen werd haar zoon geboren en de vreugde begon van haar gezicht te verdwijnen. Regelmatig. Elke dag zag ik minder en minder en nog minder vreugde in haar.
Nee, het is niet dat de baby haar teleurstelde, ze hield niet van hem of vond het niet leuk om moeder te zijn. Omdat ze met zoveel tederheid naar haar zoon keek dat ik soms mijn adem inhield. Ze hield van hem vanaf de eerste dag en houdt nog steeds van hem, dat weet ik. Het is alleen dat die vreugde van haar maar heel even verschijnt, alsof ze uit een zwarte afgrond komt, uit de mist, en dan onmiddellijk weer verdwijnt.
Eerst vroeg ik me voortdurend af wat de reden van haar droefheid kon zijn. Wat kan er gebeurd zijn? Ze heeft tenslotte een perfecte, knappe partner die ongelooflijk veel geld verdient. Ze is bevallen van een gezonde, mooie baby. Plus een mooi appartement, een dure auto en dure kleren. Hoe kan het lijken dat Malinka verdwijnt? Van een vrolijke, opgewekte vrouw werd zij een stille, spookachtige persoon, zo mager dat haar kleren aan haar hingen als aan een kleerhanger. Haar hoofd nog steeds gebogen en haar blik ongezien.
Toen op een dag, onder de zwaardere make-up dan normaal, zag ik vreemde schaduwen op haar slapen en onder haar rechteroog, donkere plekken zoals dat. En ik had een visioen!

Hij verslaat Malinka!
Ze wordt onderdrukt, misbruikt en opgesloten in een prachtig appartement als in een kooi.
En toch deed ik niets om haar te helpen. Tot op de dag dat ik voor de deur van hun appartement haar schrille, hartverscheurende kreten en zijn geschreeuw hoorde:
- Ik ga je verdomme vermoorden! Als je zo verschrikkelijk bent, zal ik je op een dag verdomme vermoorden!
Alsof er nooit iets gebeurd was, klopte ik op de deur en ze lieten me binnen en boden me zelfs thee aan. Malinka goed in de gaten houdend, die vervolgens met al haar kracht probeerde niets te laten gebeuren, nam ik een besluit - ik zal haar redden!

Ik moest haar redden!
Gedurende enkele weken heb ik een plan bedacht: "Hoe doe ik dit? Hoe kunnen we Malinka redden?"
Geen enkel idee leek me goed genoeg. Ik wees ze allemaal af en bleef denken. Tot de dag dat ik ze per ongeluk ruzie hoorde maken. Het ging over een andere vrouw, over dat hij haar bedroog. Ik rende de deur uit omdat ik wist dat hij haar begon te slaan en ik kon het niet uitstaan.
Mijn hart brak bij de gedachte hoeveel pijn hij haar deed en hoe kwetsbaar en alleen ze zich nu moet voelen.
Maar die dag kwam er een nieuw plan in mijn hoofd op. Een perfect plan.
Ik hoefde alleen maar een ontmoeting met hem te regelen, hem in de val te lokken die ik had gecreëerd, en hem dezelfde pijn te laten voelen die hij zijn vrouw had aangedaan. Een persoon die lang geleden dichter bij me was gekomen dan wie dan ook.
Ik heb alles gepland. Ik heb er duizend keer over nagedacht. Ik heb een waterdicht, bijna perfect plan opgesteld. Nu hoefde ik alleen nog maar mijn contacten te gebruiken met de mensen die toegang hebben tot al het illegale en ontoegankelijke spul. Ik heb met een van hen gesproken. Zonder te zeggen waarom ik precies bepaalde dingen nodig had (ze vroegen het toch nooit), vroeg ik het:
- Wat moet ik in mijn drankje doen voor iemand die een klootzak is? Zodat hij slaperig wordt of het bewustzijn verliest?
- MDMA - zei hij, na een lange denkpauze.
- Heb je die? - vroeg ik.
- Ik heb het, ik heb alles. - Hij antwoordde trots. Ik nam de dosis die hij adviseerde, betaalde en ging naar huis.
Ik lokte hem naar me toe door de deur van mijn appartement iets open te zwaaien. Eerst bereidde ik alles voor - goede alcohol, drugs verstopt in een lade in de keuken, een mooie sexy jurk en stiletto's. Ja, nu moet het lukken - dacht ik, terwijl ik in mijn hoofd het eerder afgesproken plan herhaalde.
Zodra ik zijn voetstappen hoorde, maakte ik mijn haar vast, opende toen stilletjes de deur en glimlachte bemoedigend. Ik hoefde hem niet over te halen. Hij stemde onmiddellijk toe om binnen te komen en volgde me naar de woonkamer.
Ik heb een tiental minuten onzin uitgekraamd. Zodat hij zou geloven dat ik al lang in hem geïnteresseerd was en ik alleen maar aan seks met hem dacht. Toen bood ik hem een drankje aan. Hij stemde toe, natuurlijk!
Ik schonk alcohol in glazen en sprenkelde MDMA, aanbevolen door een van de beste dealers in de stad, in zijn drankje. Ik was blij dat ik in een ogenblik die arme Malinka zou redden.
Met de alcohol ging ik terug naar de woonkamer, ging naast hem op de bank zitten en wachtte, nog steeds met hem pratend, tot hij alles opgedronken had en de drugs begonnen te werken. Ik kon zien dat hij snel dronk om te krijgen waarvoor hij naar mijn appartement kwam. Iets wat nooit zou gebeuren... Nadat hij het hele glas had leeggedronken begon hij zich anders te gedragen. Verlies van bewustzijn en contact met de echte wereld.
- Wat is er verdomme aan de hand, mompelde hij. Het gevallen glas viel op de vloer en versplinterde met een knal.
- Maar er gebeurt niets. Ik lachte onheilspellend. - Je hebt een bepaald punt bereikt. Het moment dat je zult weten wat pijn is.
- Waar heb je het in godsnaam over? - Hij was nog steeds aan het brabbelen.
- Welke pijn, voor wat? - Dat waren zijn laatste woorden.
- Mensen die anderen pijn doen, moeten die pijn zelf voelen. Straf wacht ieder monster, en Malinka zal eindelijk vrij zijn - fluisterde ik in zijn oor, en toen haalde ik het scherpste mes dat ik in huis had onder het kussen van de bank vandaan.
Zijn hand was bijna gevoelloos tegen de tijd dat ik hem in mijn hand pakte en in zijn pols begon te snijden.

Snel en besluitvaardig.
Verschillende keren om zeker te zijn dat ik alle aders beschadigde.

En dan nog twee sneden in zijn nek. Gewoon om zeker te zijn dat mijn plan geslaagd was.
Er was eigenlijk meer bloed dan ik verwachtte, maar toen zijn lichaam inert op de bank viel, wist ik dat ik een monster had gedood en een misbruikte vrouw had bevrijd.

"Je bent vrij Malinka," fluisterde ik.

Het enige wat we nu moesten doen was opruimen. Maar ik maakte me geen zorgen, want dat had ik ook al gepland.

Omdat het in het leven, naast een goed mens te zijn en mensen in nood te helpen, belangrijk is om goede, behulpzame buren te hebben.

En ik ben toch een goede en behulpzame buurvrouw. Toch?
3
Geschreven door Kasia Poltorak
Gepubliceerd op: 28 juni 2021
3
21
6

Comments

  • 28 juni
  • 0
Weer mooi geschreven en jammer dat dit het laatste deel is!..
0
  • 28 juni
  • 1
Jeetje wat spannend zeg!
1
  • 28 juni
  • 0
Moord is natuurlijk nooit goed te praten. Maar in een fictie verhaal zoals dit en met een hoofdpersoon die een beetje de verpersoonlijking is van een duivel in menspersoon kan je het moeilijk verbloemen dat de je denkt dat hij zijn verdiende loon heeft gekregen. Heel mooi en spannend geschreven. (Kom je ook eens op de koffie?)
0

Recente en relevant artikelen