Artikel.nl




Editorial Approved Badge

Vluchtverslaving

Toen ik veertien jaar was, begon ik met het roken van wiet. In de jaren erna blowde ik geleidelijk steeds meer, totdat dit een te groot probleem werd. Was mijn probleem wel puur gerelateerd aan drugs of was er sprake van iets onderliggends? Je raadt het vast al (door de te opvallende suggestieve vraag). Lees verder als je benieuwd bent naar mijn ervaring met mijn 'vluchtverslaving'.

Geschreven door Writer Ritzle
Gepubliceerd op: 27 juni 2021
8
20
8
Afbeelding door Annie Spratt via Unsplash
Gelukkig kon ik op mijn zeventiende de havo afmaken en nog met familie en vrienden chillen en lachen. Niet lang daarna kwam ik volledig in zelfisolatie terecht. Mijn leven draaide toen slechts om het regelen van wiet en constant onder invloed ervan zijn. Ik heb op impulsieve manier twee verschillende hbo-studies gekozen om te proberen te doorlopen, maar beide studies gaf ik al vrij snel op. Achteraf zag ik in dat ik de studies best had kunnen volhouden, maar dat mijn drugsgebruik het studeren te veel bemoeilijkte. Verder had ik geen werk, dus ook geen inkomen (toen mijn studiefinanciering werd beëindigd), kwam ik diep in de schulden terecht en leefde ik van dag tot dag. Toen ik negentien was, besefte ik, onder andere dankzij familie en vrienden, dat het tijd werd om iets aan mijn drugsprobleem te doen, waarna ik een maand intern in een afkickkliniek werd opgenomen. Ik ben blij dat ik toen mijn leven weer wat op de rails kreeg, want als ik door was gegaan met leven op de manier hoe ik dat toen deed, zou alles in korte tijd nog verder bergafwaarts gegaan zijn en zou ik (nog zacht uitgedrukt) in de goot beland zijn.
Niet hoeven voelen was alles wat ik wilde.
In de kliniek leerde ik veel over (de effecten van) drugs, maar vooral veel over mezelf. Niet lang nadat ik uit de kliniek kwam, kreeg ik echter weer een heftige terugval. Het heeft me toen nog een aantal maanden gekost, maar daarna lukte het me om van de wiet af te blijven. In de acht jaar daarna heb ik slechts een enkele keer wiet gebruikt. Ik heb zeven jaar gestudeerd en heb als student wel alcohol genuttigd, soms ook overmatig wat niet gek is als student, maar zowel het gebruik van wiet als het gebruik van alcohol was niet (meer) zodanig gevaarlijk dat het zou leiden tot consequent gebruik ervan. Nou weet ik dat wiet een minder groot verslavend effect heeft als andere drugs, zoals heroïne, maar toch vond ik het fascinerend dat ik kon gebruiken alsof ik nooit verslaafd was geweest. Het voelde alsof ik een andere persoon was geworden; alsof ik een ander leven was ingestapt. Het was gedurende deze periode dat ik besefte dat mijn verslaving niet draaide om de drugs, maar aan het ontsnappen aan emoties en specifieker emotionele pijn. Niet hoeven voelen was alles wat ik wilde. Ik denk dat deze kwestie bij velen speelt, vooral bij degenen die in de hiphopcultuur opgroeien of in culturen waarbij het taboe is om te praten over negatieve gevoelens. Ik had te maken met beide en was daarbovenop zeer introvert. De reden waarom ik zonder heftige gevolgen alcohol kon drinken en wiet kon roken, was dat ik mij toen mentaal beter voelde dan tijdens mijn tienerjaren.
In 2015 kwam de hit Drank & Drugs uit, waarna grote commotie ontstond over de songtekst. Terecht in mijn ogen. Lil Kleine heeft in interviews aangegeven dat hij zichzelf niet als rolmodel ziet. Kees de Koning, de platenbaas van Top Notch, noemde dat jongeren nou eenmaal drinken en gebruiken, artiesten daar liedjes over maken en dat jongeren nu toch niet massaal aan de drank en drugs gaan door dit lied. In mijn ogen is dit een onnozele manier van denken. Kijk naar de woorden van de artiest Future na de tragische dood van Juice WRLD door overdosis. Future had er spijt van dat zijn muziek Juice WRLD heeft geïnspireerd om voor het eerst lean te gebruiken. Begrijpelijk. Ik zou me ook zo gevoeld hebben als ik hem was. Toen ik in de kliniek zat, schreef ik een Nederlandse raptekst over drugsgebruik, die niet de verheerlijking ervan betrof, maar juist een realistische weergave van de impact ervan tijdens mijn tienerjaren. Ik heb de tekst opgenomen maar het lied moet nog afgemaakt worden (als je de songtekst echter alvast wil zien, laat het me dan weten in de comments; bij veel geïnteresseerden ben ik bereid deze zeer persoonlijke tekst in een artikel op deze website plaatsen).
Niet vluchten, maar je hart luchten.
Ik dacht altijd dat een man zich niet kwetsbaar mocht opstellen, geen tekenen van pijn mocht tonen, geen tranen mocht laten vloeien, maar het getuigt juist van kracht om dit allemaal wel te doen. Ik zou graag dit beeld ook in de hiphopcultuur implementeren (vooral in deze tijd, nu hiphop weer ontzettend populair blijkt te zijn onder jongeren), zodat (jonge) luisteraars de juiste boodschap horen en hopelijk niet snel naar drugs grijpen om gevoelens te onderdrukken, wat niet alleen ik wel deed, maar ook Juice WRLD, Mac Miller, Lil Peep en vele anderen wel deden (met desastreuze gevolgen). Met dit artikel wil ik niet alle soorten drugs per definitie als slecht bestempelen, maar gebruiken om puur te vluchten is nooit goed. Niet vluchten, maar je hart luchten. Praten is helen.
8
Geschreven door Writer Ritzle
Gepubliceerd op: 27 juni 2021
8
20
8

Comments

  • 30 juni
  • 1
Mooi inzicht. Verslavingen zijn idd meestal een manier om pijn en emoties te vermijden. Ik zeg well done: be proud 🙏
1
  • 27 juni
  • 1
Wauw! Wat dapper van je dat je jouw verhaal met ons durft te delen.. wat heftig maar zo knap dat je er nu bewust van bent en waar het vandaan kwam. Ik ben trouwens erg benieuwd naar de persoonlijke songtekst!
1
  • 27 juni
  • 1
Een interessant artikel. Ik denk dat heel wat mensen vluchtgedrag vertonen. De een doet het met alcohol of drugs, de ander gaat de criminaliteit in of nog erger. Het is goed van jou dat je dit op tijd hebt ingezien en zeker niet makkelijk in het begin als je de eerste stappen moet zetten.
1
  • 27 juni
  • 1
Hele mooie post is dit!
1

Recente en relevant artikelen