Artikel.nl




Editorial Approved Badge

Kapotgeslagen sterren schijnen alleen overdag

Een gedicht over iemand die opzoek naar eenzelfde gezicht. Waar de tranen ook een spoor na mochten laten.

Geschreven door Aarnout Van Der Ploeg
Gepubliceerd op: 2 juli 2021
1
15
1
Afbeelding door Alexander Van Steenberge via Unsplash
Van die helden moest ze het niet hebben
Nee zij zag graag de mouwen korter
En woorden van pijnlijke oorsprong
Moesten op hun kapotgeslagen handen staan

Zij staarde graag door blauwe ogen
Naar een lucht zo zwart als haar
En sprak alleen met de nacht
Die tot de ochtend altijd zweeg

Een oud huis op een heuvel
Groene en grijze gewaden die ze droeg
Met zware kettingen om haar nek
En ketens om haar lippen

De dagen werden steeds langer
En de lucht langzaam lichter
En zo zag ze steeds vaker
Mensen met lange mouwen

Alleen haar littekens nog te zien
Als een baken van onvermogen
Een ster die moet bidden voor de nacht
Omdat ze niet weet hoe ze schijnt

Doe alsjeblieft toch het licht uit
Voor je weer naar bed komt
Anders wordt het wel heel lastig
Om je weg weer terug te vinden naar haar
1
Geschreven door Aarnout Van Der Ploeg
Gepubliceerd op: 2 juli 2021
1
15
1

Comments

  • 2 juli
  • 0
Heel mooi Aarnout.
  • 2 juli
0

Recente en relevant artikelen