Artikel.nl




Editorial Approved Badge

Einde (deel 3)

"Het leven gaat zo snel voorbij. Sneller dan we zouden willen. Sneller dan we gepland hadden. We zijn niet in staat om ons voor te bereiden op dit moment."

Geschreven door Kasia Poltorak
Gepubliceerd op: 6 juli 2021
3
16
3
Paul
Paul
Afbeelding door Eyasu Etsub via Unsplash
***

Nu, toen het moeilijkste gesprek met de dokter achter de rug is, ben ik blij dat ik het idee met Robert heb doorgezet. Anders zou hij waarschijnlijk vandaag bij ons zijn, wat zou inhouden dat we hem dwingen slecht nieuws te verwerken. Dat is niet hoe ik het gepland had. Ik wil het hem zelf vertellen, praten van man tot man, face to face. Mijn zoon hoeft niet te horen over zijn vaders onvermijdelijke dood van een vreemdeling in een ziekenhuis uniform.
Het gehuil van de baby in de gang verstomt, en mijn gedachten gaan van mijn zoon, naar mijn vrouw. Ik vraag me af hoe Emy zich nu voelt? Heeft ze zich verstopt in de slaapkamer en huilt ze stiekem? Heeft ze een van haar maskers opgezet voor moeilijke situaties en doet ze stoer tegenover Robert? Nadat de dokter weg was, hebben we niet veel gepraat.
Ik was in paniek op zoek naar woorden van troost, maar mijn hersenen bleken totaal verstoken van ideeën om de vrouw van mijn leven te troosten. Ik kon Emy niet opvrolijken. Ik zag haar in zichzelf ineenzakken, de snikken tegenhouden die uit haar kwamen. Ze beet nerveus op haar lippen om het trillen te verbergen. Ze drukte haar mollige handen tegen haar dijen. Ze trilden, net als de frambozenlippen. En ik deed niets. Ik heb geen woord gezegd, heb haar niet getroost. Ik veranderde het onderwerp van de dood niet in iets anders, hoe zinloos ook. Ik heb de vrouw van mijn leven teleurgesteld.
En terwijl ik me stom voel omdat ik me als een eikel gedroeg tegenover haar, ben ik ergens diep van binnen blij dat ik nu alleen ben. Ik moet nadenken, plannen, het verleden regelen. Maar eerst, moet ik de belangrijkste vraag stellen aan de man in de witte jas. Ik wilde het niet vragen in het bijzijn van mijn vrouw. Dat was mijn voornemen toen ik begon te voelen dat mijn tijd opraakte. Ik wil de eerste zijn die het weet. Om mezelf en hen op een of andere manier voor te bereiden...
Ik worstel met mijn gedachten en angst voor een lang moment. Ik bijt op mijn gebarsten lippen, gebruik mijn trillende hand steeds weer om door mijn lange ongekamde haar te kammen. Te vragen of niet te vragen? Als je het vraagt, wanneer dan? En als je het helemaal niet vraagt, waarom dan wel?
Uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat ik het onvermijdelijke niet zal ontlopen, zoals je kunt zien. Het is beter te weten dan in onwetendheid te blijven, die mij op een dag zal verrassen, als een aanvaller die op de loer ligt in een donker steegje, om de hoek tevoorschijn springt en mij geen kans geeft om mij voor te bereiden op de genadeklap. Ik beslis in een oogwenk, en zonder te wachten pak ik een klein rechthoekig apparaatje met een lichtgrijze knop in het midden. Een bel. Ik druk erop voordat ik tijd heb om na te denken. De verpleegster verschijnt bijna onmiddellijk. Ik zie de angst in haar ogen en dan de spanning van haar afvallen als ik vraag om de dokter te spreken. Nu.
De man in het witte pak klopt weer zachtjes en stapt dan onzeker naar binnen. Ik glimlach bij het zien van hem. Hij komt naar het bed en gaat voor me staan. Even kijken we elkaar aan als twee krijgers aan weerszijden van de ring. Ik let goed op hem, ben niet meer zo zeker of ik het wil weten. Maar als het nu niet is, wanneer dan wel?
Trouwens, ik moet op een of andere manier uit deze situatie zien te komen. Ik stel mezelf gerust door te luisteren naar het kloppen van mijn bange hart. Ik moet het onder ogen zien, dus ik haal diep adem en vraag het:
- Wanneer?
De dokter kijkt me aandachtig aan, de vraag verterend die tussen ons kwam als een eerste klap. Zijn tegenaanval zal sterker zijn, zal me neerslaan. Ik kan het voelen.
- Op elk moment... - Antwoordt hij. Hij klemt zijn handen zoals gewoonlijk op de reling. Deze keer knijpt hij er zo hard in dat zijn knokkels wit worden. Blijkbaar is de vraag niet alleen ongemakkelijk voor mij, zoals een paar schoenen die te klein zijn.
- Hoe? – Vraag ik.
- Ik weet het niet precies.- Ik kan alleen maar aannemen dat hij liegt. Dat kan ik zien. Hij wil me gewoon de waarheid niet vertellen over hoe ik ga sterven.
- Wat zijn dan uw veronderstellingen, dokter? - Ik geef het niet op.
- Je zult zonder zuurstof komen te zitten. Vanwege de slecht functionerende longen. – Stopt hij nerveus met het krabben aan zijn rechteroor. Hij kijkt me niet in de ogen.
- Ga ik stikken? – Vraag ik voor alle duidelijkheid.
Hij knikt alleen maar en boort met zijn ogen een gat in het deel van het beddengoed waar mijn voeten zich onder verstoppen. "Als hij een laser in zijn ogen had, zou ik waarschijnlijk geen voeten meer hebben.", denk ik dom en ben zelf verbaasd dat lasers en verbrand mensenvlees op een moment als dit in mijn gedachten zijn. Ik roep mezelf tot de orde en richt mijn aandacht weer op het gesprek. Er komt nog een vraag in me op. Als ik het vraag, zal ik alles weten.
- Twee maanden? - Ik onderhandel alsof het van hem afhangt.
- Drie op zijn hoogst. - Hij spuugt het antwoord uit als een grote slok die in zijn keel is gegroeid.
Meer wil ik niet weten. Ik bereken snel in mijn hoofd. Twee, maximaal drie. Nu is het juli. De berekening is eenvoudig. Als ik met goede wind de limiet eruit haal, is het in oktober voorbij. Ik bereken terwijl ik naar het raam kijk, hoewel ik niet merk dat de nacht eraan komt, ik zie alleen mijn gedachten en getallen in mijn hoofd stromen.
Ik hoor het kraken van doktersschoenen tegen de perfect schoongemaakte vloer. Ik wend mijn blik naar de deur en zie slechts één been van de witte broek achter de gesloten deur. De dokter vond het blijkbaar het beste om me nu met rust te laten. Mijn ogen vallen weer op de idioot aan de muur. Het tikt nu alsof het luider is dan in de ochtend.
Tik, tik, tik.
Tik, tik, tik.
Het verdomde geluid galmt in mijn oren, weerkaatst tegen de muren van mijn hoofd. Het maakt me gek. Ik haat het nog meer. Ik bal mijn vuisten van de woede die in mij groeit met elke seconde die voorbijgaat. Ik roep uit alle macht:

- Ik hoop dat al je aanwijzingen breken, klootzak!!
3
Geschreven door Kasia Poltorak
Gepubliceerd op: 6 juli 2021
3
16
3

Comments

  • 6 juli
  • 1
Wow zo doordringend goed geschreven
  • 6 juli
1
  • 6 juli
  • 1
Heftig hoor
1
  • 6 juli
  • 0
Ik weet het. Het is geen makkelijk verhaal 🤷🏻‍♀️
  • 6 juli
0

Recente en relevant artikelen